Pałac w Mostach jest najbardziej znanym obiektem związanym z miejscowością. Jak już wspominaliśmy pierwszą szlachecką siedzibą w Mostach był wzmiankowany w 1302 r. zamek obronny rodu von Visen, o którym nie znajdujemy żadnych innych wzmianek. Następnie w 1802 r. wspomina się stary, okazały dwór.
W latach 30. XIX w. Carl Karbe wybudował nowy dwór1, który w niezmienionej formie przetrwał do początku XX w. Były to budynki lokowane w tym samym miejscu, w miejscu w którym znajduje się pałac współczesny.
W sporządzonym w 1769 r. inwentarzu ruchomości w pałacu w Mostach wymienia się: duży pierścień z 13 kamieniami, złotą obrączkę, srebrną cukiernicę, łyżki, łyżkę wazową, 3 łyżeczki, miedziany kociołek i patelnię, cynowe miski, talerze, mosiężne bańki na mleko, blaszane narzędzia kuchenne i brytfannę, 1 lustro, 12 szklanek do piwa, 12 szklanek do wina, ubrania, bieliznę stołową i pościelową, dużo serwet. Wśród mebli wymienia się łóżko z czerwonymi i białymi zasłonami, lekko uszkodzone łóżko z zasłonami białoniebieskimi, stolik nocny z drzewa jesionowego, okrągły stolik do kawy, szafę ubraniową malowaną na zielono, komody, książki. Wartość całości oszacowano na 1560 talarów.2 Wynika z tego, że nie był to imponujący majątek.
W spisie mebli powierzonych von Hackerowi3 [F.W. von Hake4] w 1803 r. poza wykazem mebli znajduje się także dokładne określenie ilości pokoi i pomieszczeń, w których się one znajdują. Według tego spisu w pałacu znajdowały się: pokój pani, trzy graniczące ze sobą poko-je (dziecinne?), łazienka, dwa następne pokoje, sień, sala, pokój mieszkalny (salon?), pokój i ob-ok alkowa, pokój służbowy, pokój dziewcząt, kuchnia, jadalnia i piwnice. Obok budynku głównego stał budynek gospodarczo-mieszkalny, w którym znajdowały się: pokój, łazienka, sień, pomieszczenie gorzelni i piwnica. W jeszcze innym budynku znajdowała się pralnia. Nic więcej nie wiemy na temat tej siedziby, nie znamy też czasu jej budowy. Ze spisu tego wynika, że musiał to być dom parterowy i podpiwniczony.5
Zachowany do chwili obecnej pałac wybudowany został w 1910 r.6, a otaczająca go zabudowa w latach 1910-1928, wg projektu architekta Paula Korffa (1875 – 1945), który w swoim czasie był znanym i wziętym architektem. Jego domeną było budownictwo wiejskie, głównie rezydencjonalne i mieszkalne. Projektował również domy handlowe, dwory, pałace oraz budynki użyteczności publicznej.
Swoją karierę P. Korff rozpoczął po ukończeniu technikum w Neustadt-Glewe w 1887 r. Pierwsze kroki w zawodzie stawiał pracując w biurze Gotthilf Ludwig Möckel w Bad Doberan. W 1900 r. usamodzielnił się i założył firmę „Landbaubüro Laage”. W 1903 r. przeniósł się do rodzinnego Laage, w którym spędził całe życie. 2 maja 1945 r. przed nadejściem Armii Czerwonej wraz z żoną popełnił samobójstwo. W jego biurze powstały m.in. takie projekty jak: szpital w Laage (1902), Rostocker Bank w Rostocku (1909), wieża ciśnień w Laage (1925) oraz wiele obiektów w Güstrow, Berlinie, Rostocku, Koszalinie (Köslin), Schwerinie i innych miejscowościach7. W swoich pracach łączył nowoczesne technologie i materiały z historycznymi stylami budownictwa, najczęściej z formami barokowymi. Za jeden z wzorcowych projektów P. Korffa uważa się realizowany w latach 1904 – 1910 projekt założenia dworskiego i folwarcznego w Wendrof w Mecklemburgii, który przygotował na zlecenie majora Ivana Mackensena8. Zajmował się także przebudową i modernizacją już istniejących obiektów. Przykładem tego jest za-mek w Płotach (Plathe), który rozbudowywał w latach 1909-1911 na zlecenie hrabiego Karla von Bismarck-Osten oraz siedziba rodziny von Flügge w Mostach.

Najstarszy wizerunek pałacu w Mostach – fasada zachodnia. Litografia sprzed 1910 r. (Bildheft – Vom Schloß bis zum Rhein. Landbaubüro Laage i. M. Atelier für Architektur und Kunstgewerbe. Berlin, ok. 1913, s. 8.)
Realizując plany przebudowy pałacu w Mostach P. Korff wykorzystał stare założenia pałacowo-parkowe Flemmingów, które nie spełniały wymagań stawianych sobie przez nowo nobilitowaną rodzinę von Flügge. Nawiązał do ulubionego schematu barokowego, zachował dawną XIX w. aleję dojazdową, założenie parkowe oraz fundamenty wcześniejszego dworu.
Po przebudowie pałac w Mostach wykazywał wiele podobieństw do podobnego, nieco młodszego projektu Paula Korffa, pałacu w Bellin w Mecklemburgii-Vorpommern. Pałac w Bellin wybudowany został z o wiele większym rozmachem w 1912 r.

Fasada główna pałacu w Bellin. (Kartka pocztowa.)
Jednymi z pierwszych imprez rodzinnych w nowym pałacu w Mostach były wesela w 1911 r. i 1912 r. siostrzenicy Ericha von Flügge Anity Blume (v. Holleben) oraz jej siostry Evy (v. Nordeck zu Rabenau).9
Anita Blume, ur. 02.01.1880 r. w Hamburgu wyszła za ur. 06.06.1872 r. w Poczdamie pruskiego oficera Ernsta Adolfa Ludwiga von Holleben. Ślub odbył się 27.05.1911 r. w Herings- dorf. Małżeństwo miało dwóch wzmiankowanych już synów: ur. 02.09.1912 r. w Speck Olze (Oltze) Wilhelma Ericha Theodora Ludwiga i ur. 24.04.1915 r. w Speck Hansa Luitpolda Ernsta Ludwiga10 oraz ur. w 1917 r. córkę Ruth. Ernst Adolf Ludwig v. Holleben zmarł 20.02.1940 r. w Sonthofen/Allgäu. Anita zmarła 03.06.1963 r. w Klingenmünster/Pfalz.11
Eva Margaretha Blume ur. 14.11.1886 r. w Hamburgu, zm. 07.09.1944 r. w Wittenberge. 21.07.1912 r. wyszła w Mostach za mąż za Ludwiga Ferdinanda Friedricha Karla Hermanna Barona von Nordeck zu Rabenau, z którym zaręczyła się 10.01.1912 r.12 Małżeństwo miało urodzoną w 1913 r. córkę o imieniu Eva-Maria (Maja) Augusta Charlotta Anita, oraz urodzonego w 1917 r. syna o imieniu Götz-Eberhard Ludwig Karl Viktor Friedrich Erich, który poległ 28.08.1944 r. na froncie zachodnim w Loriol-sur-Drôme w stopniu kapitana.13
Usytuowanie pałacu
Pałac wraz z pobliskimi zabudowaniami folwarcznymi i parkiem tworzył układ pałacowo-parkowo-folwarczny usytuowany w południowo-wschodniej części wsi i pierwotnie był zamknięty biegnącymi przez nią drogami od strony północnej i zachodniej. Usytuowany jest na południe od drogi Goleniów – Maszewo i na wschód od drogi Mosty – Danowo na osi północ- południe, pomiędzy prostokątnym dziedzińcem honorowym i położonej na tyłach łące widokowej (pierwotnie ogrodowo-parkowej).
Fasada główna skierowana jest w kierunku zachodnim. Do niej prowadzi lipowo- kasztanowa (przetrwały już nieliczne kasztany – 2020 r.) aleja dojazdowa. Pierwotnie podłoże alei wykonane było z kamienia, a plac wysypany kamiennym żwirem. W latach 70. XX w. została wyasfaltowana, a plac wyłożono betonowymi płytami. Aleję ograniczały nieistniejące już dwie stodoły oraz zachowane do chwili obecnej dwie oficyny gospodarczo-mieszkalne (stajnia – częściowo spalona i wozownia) usytuowane od strony północnej i południowej, a od strony wschodniej budynek pałacowy.
Oficyny wyznaczały wraz z pałacem prostokątny dziedziniec honorowy, dając wraz z po- łożoną na tyłach pałacu łąką widokową transpozycję barokowego schematu: „entre cour et jar- din” (fr. między dziedzińcem, a ogrodem).
Na wschód od pałacu następuje gwałtowny spadek terenu. Pierwotnie znajdował się na nim ogród, łąka widokowa, a następnie wybudowane w latach 50. XX w. trawiaste boisko do piłki nożnej. Za boiskiem w pobliżu przejścia w stronę widowni (ławki) znajduje się tzw. „ko- piec widokowy”. W kopcu ulokowano spiżarnię, magazyn do przechowywania żywności, a w jego pobliżu lodziarnię – magazyn do przechowywania w okresie letnim lodu zebranego zimą14.
Za boiskiem, również od strony wschodniej i południowo-wschodniej znajdował się park krajobrazowy z obecnie (sierpień 2020) częściowo wyschniętym jeziorem.

Aleja lipowo -kasztanowa i brama wejściowa (strona zachodnia) prowadząca do pałacu w okresie przedwojennym. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)

Aleja prowadząca w stronę pałacu w okresie zimowym. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)

Schody prowadzące do wnętrza pałacu. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)
Na północny zachód od pałacu założono prostokątny, rozległy dziedziniec gospodarczy z wjazdem od strony zachodniej. Po stronie południowo-wschodniej pierwotnie znajdowało się podwórze gospodarcze, na którym później założono dalszy fragment parku. W tej jego części charakterystyczna jest aleja buków purpurowych, która prowadziła do rodzinnego cmentarza.
Rzut pałacu
Styl zaprojektowanego przez P. Korffa pałacu oscyluje pomiędzy tradycyjnymi formami historycznymi a formą modernistyczną. Budynek zbudowany został na rzucie prostokąta o bardzo rozbudowanej architektonicznie bryle, co dało jej eklektyczną całość. Podpiwniczony, piętrowy, przykryty dachem mansardowym posiadał bardzo spokojną fasadę frontową oży wioną dwuosiowymi ryzalitami narożnymi oraz kolumnowym portykiem wejściowym, nad którym w poziomie dachu na wysokości III kondygnacji występuje trójkątny tympanon pier- wotnie z herbem rodziny von Flügge. Herb został zniszczony w czasie przebudowy pałacu w latach 70. XX w. i zastąpiony odlewem z brązu, na którym znajdował się napis „Oddano dzieciom w Międzynarodowym Roku Dziecka. 1979”. Elewacja południowa i wschodnia były bardzo rozbudowane wykuszami, loggiami, kolumnami, arkadami i różnych kształtów otworami okiennymi.
W klasycyzującym sposobie rozwiązania fasady głównej wykorzystano schemat wywodzący się z barokowych założeń francuskich – dwa ryzality boczne i ryzalit środkowy, podkreślony trójkątnym naczółkiem oraz pierwotne przykrycie budynku dachem mansardowym. Elewacji wschodniej i południowej nadano formy eklektyczne (historyzujące formy ryzalitów, loggii oraz jadalni po stronie wschodniej połączono z nowoczesną formą okien salonu i ogrodu zimowego).
Naroża południowo-zachodnie i południowo-wschodnie ujmują dwukondygnacyjne ryzality zwieńczone tarasami (wschodni jest ośmioboczny, a zachodni czteroboczny). Wschodnia ściana salonu zwieńczona jest płaskim tarasem na wysokości II kondygnacji. Do niej od północy przylega znacznie wysunięty do przodu jednokondygnacyjny, trójbocznie zamknięty, prze- szklony ryzalit ogrodu zimowego, który jest zwieńczony tarasem. Od północy przylega do nie- go płytszy, czteroboczny ryzalit jadalni, nakryty dachem mansardowym na wysokości III kondygnacji budynku pałacowego. Od północy parterowe skrzydło gospodarcze nakryte jest pła- skim dachem. Zostało ono wybudowane w latach 70. XX w. Pierwotnie w tym miejscu znajdował się budynek gospodarczy. W rozplanowaniu pomieszczeń wykorzystano tradycyjny podział funkcjonalny „piano nobile” na parterze, z dwukondygnacyjnym salonem, jako głównym pomieszczeniem komunikacyjnym, oraz pomieszczenia mieszkalno-sypialne na piętrze i poddaszu. W wystroju wnętrz skontrastowano różne style historyczne, harmonizując je, podobnie jak na zewnątrz budynku z formami nowoczesnymi.
Przeprowadzony w latach 70. XX w. kapitalny remont pałacu znacznie wpłynął na zmianę jego wyglądu. Przede wszystkim zmieniono strukturę dachu, z mansardowego na cztero- spadowy. Wymurowano trzecią kondygnację, pierwotnie ukryte w mansardzie, małe półkoliste otwory poddasza zastąpiły prostokątne okna. Zlikwidowano też mansardowe zadaszenia ryza- litów bocznych, wieńcząc je tarasami. Koszowe arkady loggii wschodniej zastąpiono konstrukcją słupową. W miejscu dwukondygnacyjnego, podpiwniczonego i nakrytego wysokim dwu- spadowym dachom skrzydła gospodarczego, które pierwotnie miało kształt litery L i tworzyło od zachodu z pałacem rodzaj małego dziedzińca, wybudowano wspominane już nowe, proste, parterowe skrzydło o płaskim dachu z przeznaczeniem na kuchnię i stołówkę.

Rzut parteru budynku (1:400) z 1996 r. wraz ze skrzydłem gospodarczym. (Lidia Kozłowska. Mosty- Pałac. Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie. Maj 1998 r.)
Kubatura obiektu przed przebudową w latach 70. XX w. wynosiła 7680 m³, a powierzchnia 960 m². Użytkownicy pałacu korzystali z 60 izb mieszkalnych, 50 innych pomieszczeń i 25 piwnic.15
Konstrukcja pałacu
Budynek pałacu usadowiony jest na betonowych ławach fundamentowych. Ściany zewnętrzne wykonane zostały z pełnej cegły spojonej cementowo-wapienną zaprawą. Mury są dwustronnie tynkowane, posiadają powietrzną dylatację i wybudowane zostały w wątku krzyżowym oraz główkowym. W czasie przebudowy w latach 70. XX w. na II piętrze ściany wykonano z bloczków gazobetonowych, a ściany działowe z cegły dziurawki i bloczków z betonu komórkowego spojonych cementowo-wapienną zaprawą. Płatwiowo-kleszczowa więźba dachowa wykonana w latach 70. XX w. jest z drewna i wzmocniona trójkątnym układem rozporowym. Dach pokryto dachówką cementową, natomiast ryzalit wschodni, nad jadalnią, pokryty jest blachą. Nad dobudowanym w latach 70. XX w. skrzydłem gospodarczym położono monolityczny, pełny stropodach, bez wentylacji, kryty papą.
W południowo-wschodnim pomieszczeniu piwnicy (barku pod sceną) wykonano sklepienie krzyżowe. Takie same sklepienia znajdują się w podcieniach salonu. W jadalni natomiast, znajduje się krzyżowe sklepienie trójprzęsłowe. W pokoju pana znajduje się sklepienie kolebkowe z lunetami. W salonie, ogrodzie zimowym, południowym aneksie biblioteki, oraz sali teatralnej (widowni) wykonano belkowy strop drewniany. Pozostała część biblioteki przy-kryta jest drewnianym stropem płaskim ozdobionym motywem gwiazdy, oddzielonym od południowego aneksu belką na kroksztynach. W części pomieszczeń znajdują się stropy monolityczne z płaskim sufitem. Strop na II piętrze wykonany jest z płyt WPS położonych na stalowych dwuteownikach.

Tympanon z tablicą z brązu, która zastąpiła herb rodziny von Flügge. Zdjęcie z 2011 r. (Fot. autor.)
Rynny, rury spustowe i obróbki blacharskie wykonano z blachy ocynkowanej. W piwni-cach znajdowały się cementowe, gładkie posadzki pokryte PCV. W sanitariatach, na tarasach i balkonach natomiast posadzki lastrykowe i terakotowe. W portyku zachodnim i w ogrodzie zimowym zachowała się oryginalna posadzka z terakoty. W pozostałych pomieszczeniach znajdują się współczesne parkiety, podłogi cementowe pokryte PCV oraz wykładzinami dywanowymi. Pomieszczenia mieszkalno-sypialne znajdują się na piętrze i poddaszu.
Zmiany dokonane w czasie remontu z lat 70. XX w. zdeformowały budynek. Podwyższenie pałacu, zmiana dachu i zniekształcenie niektórych elementów architektonicznych w elewacji ogrodowej doprowadziło do zubożenia wyglądu i zachwiania proporcji kształtów budynku.
Elewacje
Elewacja zachodnia (główna) – fasada (13-osiowa) zaakcentowana jest na narożach dwoma dwuosiowymi, dwukondygnacyjnymi ryzalitami zwieńczonymi tarasami. Wykorzystano tu schemat wywodzący się z barokowych założeń francuskich. Środek elewacji podkreśla trójosiowy ryzalit pozorny z portykiem kolumnowym mieszczącym wejście główne, nad którym na poziomie III kondygnacji umieszczony jest trójkątny tympanom pierwotnie, jak już wspomnieliśmy z herbem rodu von Flügge. Naroża południowo-zachodnie i południowo-wschodnie ujmują dwukondygnacyjne ryzality, zwieńczone tarasami (wschodni jest ośmioboczny, a zachodni czteroboczny). Wschodnia ściana salonu zwieńczona jest płaskim tarasem na wysokości II kondygnacji. Do niej, od północy przylega wysunięty do przodu, jednokondygnacyjny, trój-bocznie zamknięty, przeszklony ryzalit ogrodu zimowego, który również jest zwieńczony tara-sem. Od północy przylega do niego płytszy, czteroboczny ryzalit jadalni, nakryty dachem mansardowym na wysokości III kondygnacji budynku pałacowego.

Fot. z ok. 1910 r. Pierwotny wygląd elewacji zachodniej i dziedziniec. (Kartka pocztowa.)
Wysokie piano nobile na parterze rytmizują wyrobione w tynku lizeny, umieszczone na cokole. Pierwsze piętro wydziela wydatny gzyms podokienny i niewielki nadokienny. Drugie piętro, wyższe od pierwszego, jest przeprute niewielkimi prostokątnymi oknami.
Od północy znajduje się parterowe skrzydło gospodarcze; od południa natomiast narożny ryzalit elewacji południowej, zwieńczony tarasem z parami pozornych arkad umieszczonych na dwóch kondygnacjach.

Fot. z ok. 1928 r. Pierwotny wygląd elewacji zachodniej. (Kartka pocztowa).

Pierwotny wygląd elewacji zachodniej. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)

Pierwotny wygląd elewacji zachodniej. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)

Pierwotny wygląd elewacji zachodniej. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)

Zagospodarowanie terenu przed wejściem głównym (strona zachodnia). Zdjęcie z ok. 1910 r. (Kartka pocztowa.)

Fasada zachodnia z ok. 1910 r. (Kartka pocztowa.)

Fasada zachodnia z ok. 1910 r. (Kartka pocztowa.)
Elewację południową (9-osiową), flankują narożne ryzality, które po przebudowie dachu w latach 70. XX w. zostały zwieńczone tarasami. Od zachodu jest to dwukondygnacyjny, prostokątny, czteroosiowy ryzalit-loggia o dwóch pozornych arkadach zachodnich i dwóch arka-dach wschodnich. Formy loggii mają charakter neorenesansowy o przysadzistych żłobkowanych kolumnach toskańskich w partii dolnej i zdwojonych kolumienkach na piętrze. Po kilku latach od wybudowania pałacu, taras oraz loggię od strony zachodniej częściowo zamknięto, powiększając w ten sposób bibliotekę na parterze i uzyskując na piętrze dodatkowe pomieszczenie. Wschodni narożnik elewacji flankuje 8-boczny w rzucie, dwukondygnacyjny ryzalit, w formie baszty o widocznych czterech ścianach, który jednocześnie jest elementem kształtującym elewację wschodnią. Na ścianie głównej znajduje się trójboczny, parterowy, płytki ryzalit, poszerzający widownię wewnątrz budynku i zwieńczony na wysokości I piętra tarasem widokowym. Kondygnacje wydzielane są gzymsami

Elewacja południowa z ok. 1940 r. (W zbiorach autora.)

Elewacja południowa w okresie przed-wojennym. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)
Elewacja wschodnia skierowana jest ku łące widokowej, nosi charakter willowy i jest bardzo zróżnicowana. Nadano jej formy eklektyczne. Historyzujące formy ryzalitów i loggii po- łączono z nowoczesną formą okien salonu i ogrodu zimowego.
Wschodni narożnik elewacji flankuje wspomniany 8-boczny w rzucie, dwukondygnacyj- ny ryzalit w formie baszty. Naroża parteru zaakcentowano lizenami, wschodnia ściana udekorowana jest fartuszkowymi pozornymi oknami. Pierwotnie „baszta” posiadała dach mansardowy z lukarnami; w czasie przebudowy w latach 70-tych XX w. dach zastąpiono tarasem widokowym. Odcinek ściany przy „baszcie” na parterze wypełnia para zwieńczonych koszowo, obszernych okien salonu. Na piętrze były one zwieńczone loggią z koszowymi arkadami z ażurową betonową balustradą, które zastąpiono w latach 70-tych XX w. konstrukcją słupową, a nad nią wybudowano taras widokowy. Trzeci otwór loggii wychodzi na taras z identyczną balu-stradą, znajdujący się nad silnie występującym przed lico ściany jednokondygnacyjnym, trój-bocznie zakończonym ryzalitem ogrodu zimowego. Do przeszklonego dużymi prostokątnymi oknami ogrodu zimowego przylega od północy płytszy, czteroboczny ryzalit, nakryty dachem mansardowym na wysokości III kondygnacji budynku pałacowego. Wschodnia ściana oszkarpowanego ryzalitu przepruta jest obszernym neogotyckim oknem witrażowym, oświetlającym niegdyś jadalnię. Od strony północnej elewację zamykają cztery osie okien rozdzielonych dwukondygnacyjnymi lizenami.

Elewacja wschodnia w okresie przedwojennym. (Kartka pocztowa.)

Fragment elewacji wschodniej w okresie przedwojennym. (Fot. ze zbiorów rodziny Flügge.)


Południowo- wschodni narożnik pałacu w okresie przedwojennym. (Fragmenty kartek pocztowych.)

Fragment elewacji wschodniej od strony północnej. (Korff Paul. Vom Schloss bis zum Katen. Sonderabdrücke der Arbeiten des Landbaubüros des Archi-tekten Korff-Laage. Schwerin 1910?)

Fragment elewacji wschodniej z widokiem ogrodu zimowego oraz fragment parku z ok. 1913 r. (Kartka pocztowa.)

Widok elewacji południowej i zachodniej pałacu w okresie przedwojennym. (Kartka pocztowa.)
Elewacja północna

Lata 50. XX w. Jan Adamski przed pałacem. Z lewej strony fotografii widoczny jest fragment pierwotnego skrzydła gospodarczego. (Ze zbiorów Jarosława Jancelewicza)
Ściana elewacji północnej jest dwuosiowa, przesłonięta na parterze skrzydłem gospodarczym. Pierwotnie miało ono dwie kondygnacje. Było podpiwniczone i nakryte wysokim dwuspadowym da-chem. Skrzydło miało kształt litery L i tworzyło od zachodu z pałacem rodzaj małego dziedzińca. W jego miejscu wybudowano w latach 70. XX w. nowe, proste, parterowe 6-osiowe skrzydło o płaskim dachu, w którym mieściła się kuchnia i stołówka.
1 Adolf Karbe. Aus dem Leben meiner seligen Eltern, s. 127 -131. http://www.hans-otto-bredendiek.org. (10.09.2012).
2 Akta Sądu Obwodowego w Goleniowie. WAP w Szczecinie, nr 57.
3 Akta Sądu Obwodowego w Goleniowie. WAP w Szczecinie, nr 56.
4 Berlinische Nachrichten von Staats- und gelehrten Sachen. 28 Januar 1819.
Adolf Karbe. Aus dem Leben meiner seligen Eltern, s. 127 -131. http://www.hans-otto-bredendiek.org; Stan strony z 10.09.2012.
5 Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie. Mosty-Pałac. Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków archi-tektury i budownictwa założona w maju 1998 r. przez Lidię Kozłowską.
6 Paul Korf. Vom Schloss bis zum Katen. Sonderabdrücke der Arbeiten des Landbaubüros des Architekten Korff-Laage.
7 Krauß Neidhardt. Die Schloßbauten des Paul Korff in Mecklenburg und Vorpommern. Greifswald 1995, s. 242-247. Ar-chitektur in Mecklenburg und Vorpommern 1800-1950.
8 Elke Onnen. Vom Rhein bis Riga. Gutsanalgen des Architekten Paul Korff, s. 122-124. Materiały 12 Konferencji Grupy Roboczej Polskich i Niemieckich Historyków Sztuki i Konserwatorów Zabytków w Będlewie, 30 września – 4 paź-dziernika 2005.
Najstarszy wizerunek pałacu w Mostach – fasada zachodnia. Litografia sprzed 1910 r. (Bildheft – Vom Schloß bis zum Rhein. Landbaubüro Laage i. M. Atelier für Architektur und Kunstgewerbe. Berlin, ok. 1913, s. 8
9 Klaus Heinrich Bill: Geschichte der Familie v. Flugge seit 1886. Schriftenreihe Band 14. Sonderburg 1999. IDA – Institut Deutsche Adelsforschung. s. 74.
10 Justus Perthes. Gothaisches genealogisches Taschenbuch der uradeligen Häuser. Band 17. 1916, s. 319.
11 https://gw.geneanet.org/jrambow?n=holleben&oc=&p=ernst+adolf+ludwig+von; Stan strony z 10.04.2020.
Justus Perthes. Gothaisches genealogisches Taschenbuch der uradeligen Häuser. Band 17. 1930, s. 249.
12 Hans Friedrich von Ehrenkrook. Genealogisches Handbuch des Adels. Tom 21;Tom 120. Starke, 1999, s. 276.
https://arcinsys.hessen.de/arcinsys/detailAction?detailid=v509725; Stan strony z 20.12.2019.
Fasada główna pałacu w Bellin. (Kartka pocztowa
13 https://gw.geneanet.org/cdeus?lang=en&p=evamaria+maja+augusta+charlotta+anita&n=nordeck+zur+rabenau+freiin+von; Stan strony z 20.12.2019.
14 Relacja Richarda Datkuna spisana przez autora. Sierpień 2019.
15 Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie. Mosty-Pałac. Karta ewidencyjna: Pałac (nr 94) z 1974 r.